Osiedle Fabryczne położone jest w południowo-zachodniej części miasta Stalowa Wola. Zajmuje teren o powierzchni 45 ha, pomiędzy ulicami Podleśną, Niezłomnych, Ofiar Katynia i linią kolejową.
Budowa Fabrycznego przypada na lata 1937-1939 kiedy powstały pierwsze budynki mieszkalne przy budowanych Zakładach Południowych. W tym czasie nie planowano jeszcze budowy miasta, zakładano jedynie utworzenie kolonii urzędniczej i robotniczej.
Konieczność budowy mieszkań spowodowana była wzrostem liczby pracowników zatrudnionych w Zakładach oraz w firmach budowlanych. Do pracy licznie przybywali robotnicy z całej Polski. Zaczęto stopniowo wycinać sosny i stawiać kolejne budynki. Pod koniec czerwca 1937 roku rozpoczęto budowę pierwszych bloków mieszkalnych. Do 1939 roku oddano ponad tysiąc mieszkań. Do dziś na tym terenie pozostały jeszcze resztki drzewostanu dawnej Puszczy Sandomierskiej. Stawiano budynki dwu i trzy piętrowe, ozdobione elementami stylu art déco, z podzielonymi oknami i przydomowymi ogródkami.
Kolonię Robotniczą stanowiły bloki i niewielkie, parterowe domy z przeznaczeniem dla najmniej zamożnych. Teren ten wyznaczały ulice 1-go Sierpnia, KEN, Niezłomnych i Ofiar Katynia. Nierzadko wynagrodzenie pobierane przez robotników umożliwiało im na wykupienie mieszkania w innej części Kolonii, lecz nie pozwalały na to podziały klasowe. Status mieszkańców oznaczony był nie tylko miejscem zamieszkania, hierarchię tę odnaleźć można również w podziale przestrzeni, w formach architektonicznych oraz odmiennym rozplanowaniu każdej dzielnicy. Robotników umieszczono w kilku zespołach bloków wykorzystując koncepcje modernistyczne. Plany te były zwieńczeniem racjonalizacji przestrzennej, organizacji i kontroli życia społecznego, dyscyplinowania i wychowywania mieszkańców za pomocą architektury. Dlatego też osiedle zaprojektowane było w pobliżu Zakładów Południowych.
Standard mieszkań w kolonii robotniczej nie był wysoki. Mieszkania robotnicze składały się najwyżej dwóch pokoi z sanitariatami, łazienki były wspólne dla kilku rodzin, dla których dostępne były komórki gospodarcze. Każdy blok wyposażony był w pralnie, suszarnie i schrony przeciwlotnicze, każde mieszkanie miało przyłącze antenowe. Życie osiedla podporządkowane było funkcjonowaniu Zakładów, które wyznaczały jego rytm. Osiedlem kierował Zarząd z burmistrzem na czele, który w praktyce uzależniony był od Zakładów.